Σημειώσεις και σχόλια ενός Αιτωλού

Γράφει ο Γιάννης Βλασόπουλος

Οι νέοι των graffiti

Ζούμε σε μια πόλη όπου, παρά την καταβαλλόμενη και καταβληθείσα προσπάθεια από την δημοτική μας αρχή, διαφημιστικές πινακίδες, πινακίδες με αναγγελίες πολιτιστικών  και πολιτικών εκδηλώσεων κλπ τοποθετούνται αυθαίρετα στα πιο απίθανα μέρη του κέντρου, σε πλατείες, σε τοίχους, σε στύλους του ηλεκτροφωτισμού, ακόμα και σε σηματοδότες της τροχαίας κίνησης. Οι περισσότερες κακότεχνες, σε σημείο να προσβάλλουν  την στοιχειώδη αισθητική αντίληψη. Ρύπανση δηλαδή του περιβάλλοντος στο όνομα της πληροφόρησης και του εμπορικού κέρδους. Όαση σαυτή την κατάσταση, πραγματική ανάσα παρηγοριάς, είναι τα περισσότερα γκράφιτι των νέων μας που εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια και εξακολουθούν να εμφανίζονται σε γυμνούς τοίχους οικοδομών με την άδεια ή και χωρίς αυτήν των ιδιοκτητών τους (περισσότερα εδώ). Ανώνυμη, υγιής και άδολη αντίδραση σε στοιχεία της  μίζερης ζωής μας που μας πάνε πίσω.  Και δυστυχώς πρόσκαιρη, αφού οι ίδιοι οι τοίχοι δεν θα αντέξουν για πολύ την ζωγραφιά, εάν η αντίδραση των ιδιοκτητών δεν προλάβει να την καταστρέψει, ή δεν επέλθει η φυσική φθορά.  

Βέβαια ο κίνδυνος κατάχρησης είναι υπαρκτός. Και συνιστά ασφαλώς κατάχρηση  η κακότεχνη και πρόχειρη απομίμηση των graffiti, οι μουτζούρες εκείνων των νέων που δεν έχουν σκοπό να εκφραστούν καλλιτεχνικά, αλλά μόνο να ρυπάνουν. Ακόμα και τα πολιτικά συνθήματα που γράφονται, ωσάν τα άλλα μέσα έκφρασης να έχουν εκλείψει ή να έχουν απαγορευτεί, σήμερα μάλιστα που τα μέσα επικοινωνίας έχουν πολλαπλασιαστεί, εγγίζουν τα όρια της κατάχρησης. Πάντως  είναι περιττό να σημειώσουμε ότι οι επανειλημμένες εγγραφές πάνω στο μνημείο των πεσόντων στην πλατεία Δημάδη (στο βάθρο και στα σώματα των πολεμιστών), που συνιστούν την κραυγαλέα ακρότητα των καταχρήσεων αυτών,  πρέπει όχι μόνο να αποδοκιμασθούν, αλλά και να παρεμποδισθεί η επανάληψή τους με λήψη των νόμιμων μέτρων προστασίας του μνημείου εκ μέρους των αρμοδίων αρχών και με τιμωρία των βέβηλων.

Ο Αιτωλός