Τρίτη, 14. Ιουλίου 2009
 

 

 Σχόλια και σημειώσεις ενός Αιτωλού

 

Για την Παλαιστίνη


Ο Νικολό Μακιαβέλι, ένας από τους μεγαλύτερους πολιτικούς στοχαστές της Ιστορίας, προσπάθησε να δείξει στο έργο του Ο Ηγεμόνας (1513) ότι η πολιτική διεξάγεται και πρέπει να διεξάγεται ερήμην ηθικών κανόνων. Ως ιταλός πατριώτης επεδίωκε την ενοποίηση της Ιταλίας υπό έναν ικανό ηγέτη για να μεγαλουργήσει. Και αυτό δεν ήταν δυνατόν να γίνει παρά μόνο αν ο ηγέτης αυτός συνδυάσει τις δύο αρετές, την αρετή του λιονταριού και την αρετή της αλεπούς, δηλαδή τη ρώμη και την πονηρία. Ο ηγεμόνας του Μακιαβέλι πρέπει να είναι άσπονδος, αλύγιστος, παμπόνηρος, αποφασιστικός και κυρίως αδίστακτος. Τέτοιες συμπεριφορές από ηγεμόνες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου δεν είναι καθόλου άγνωστες στη ιστορία της ανθρωπότητας. Μιας ιστορίας γεμάτης βία, δάκρυα και αίμα. Συνεπώς δεν πρέπει να εκπλησσόμαστε με όσα εκτυλίσσονται  στις μέρες μας στη Μέση Ανατολή (ιδίως στη Παλαιστίνη). Που συμβαίνει οι εκεί πρωταγωνιστές, ως σύγχρονοι ηγεμόνες, να  ασκούν υπέρ αυτών την βία, στη νομιμοποιημένη μορφή της, δηλαδή την κρατική βία, αφού εκπροσωπούν δημοκρατικά (κατά τα συμβατικά πρότυπα) οργανωμένες κοινωνίες. Και να την ασκούν σε αντιπαράθεση με την παράνομη βία των απελπισμένων που, στα ίδια συμβατικά (πρέπει να είμαστε συνεπείς) πλαίσια, ονομάζεται τρομοκρατία. Και μπορεί βέβαια οι αδύνατοι απελπισμένοι να εκπέμπουν κύματα συμπάθειας, αλλά η συμπάθεια αυτή δύσκολα αντιπαρατίθεται στη γοητεία που παράλληλα εκπέμπει ο ισχυρός.

 

 

 

 

 

 

 

Νέα Εποχή 2006  

Πρώτη σελίδα | Μνήμες | Εικόνες | Αξιοθέατα | Γειτονιές