Σημειώσεις και σχόλια ενός Αιτωλού

Γράφει ο Γιάννης Βλασόπουλος

 

Απλές αντιφάσεις; 

Στην πλατεία Δημάδη του Αγρινίου επιπολάζουν εκδηλώσεις νέων και επιγραφές από νέους κατά του Ναζισμού και του Φασισμού. Χαίρεται κανείς να διαπιστώνει ότι οι σύγχρονοι νέοι τάσσονται ανοικτά κατά του ολοκληρωτισμού.  

Δίπλα όμως σαυτές τις επιγραφές, κοντά σαυτές τις εκδηλώσεις κείται το μνημείο των πεσόντων. Είναι το γνωστό χάλκινο γλυπτό του Αγρινιώτη γλύπτη Πανουργιά. Ένα σύμπλεγμα που παριστάνει διαχρονικά Έλληνες πολεμιστές που έπεσαν μαχόμενοι για την υπεράσπιση της τιμής και της ελευθερίας αυτού του τόπου. Ένα γλυπτό, που ανεξάρτητα από την καλλιτεχνική του αξία, αποτελεί ερέθισμα της ζωντανής ακόμα για πολλούς ιστορικής μας συνείδησης. Δυστυχώς όμως τον περισσότερο χρόνο το γλυπτό αυτό καλύπτεται από καρικατούρες που ζωγραφίζονται αυθαίρετα πάνω στα κορμιά των ηρώων και που βεβηλώνουν έτσι την μνήμη των ηρώων. Δύο ή τρείς φορές το χρόνο η δημοτική αρχή της πόλης καθαρίζει το μνημείο από τα ρυπαρογραφήματα για να είναι ευπρεπές στις εκδηλώσεις των εθνικών και άλλων εορτών (καταθέσεις στεφανιών κλπ). Αλλά η ρύπανση επαναλαμβάνεται σύντομα. Έτσι το μνημείο μεταβάλλεται από κάποιους, θεμηματικά ή αθέλητα, σε μνήμα ενταφιασμού του νεκρού πια γιαυτούς παρελθόντος.

Θα χαιρόμουν ιδιαίτερα εάν μαζί με τα άλλα συνθήματα και  τις επιγραφές στην πλατεία αυτή, υπήρχε και μια που να γράφει: «Κάτω τα χέρια από το μνημείο». Το λέγω αυτό όχι μόνον για γενικότερους λόγους (αισθητικής ή άλλους), αλλά και γιατί ένας από τους πολεμιστές που εικονίζει το μνημείο είναι και ο πολεμιστής του 1940. Ο πολεμιστής δηλαδή που έδωσε την μάχη  εναντίον της φασιστικής και ναζιστικής επιδρομής και θυσιάσε σαυτή την μάχη την ζωή του. Δεν έγραφε βέβαια αυτός ο ήρωας συνθήματα. Έγραψε με την θυσία του ιστορία.  

Και θα χαιρόμουν επίσης ιδιαίτερα εάν αυτό το σύνθημα («Κάτω τα χέρια από το μνημείο»)  γραφόταν σε πανώ που θα το αναρτούσαν εκεί κοντά, δίπλα στα άλλα, οι μαθητές  κάποιου από τα σχολεία  της πόλης μας κατά την επίσκεψή του στο μνημείο. Και θα το  υπέγραφαν. 

Ο Αιτωλός