ΦΡΟΣΩ ΒΛΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ - ΚΙΤΣΑΚΗ:

         

 Η Φρόσω Βλασσοπούλου - Κιτσάκη γεννήθηκε και ζει στο Αγρίνιο. Ασχολήθηκε και ασχολείται με την ποίηση και την πεζογραφία. Ποιήματά της και διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς σε Αγρινιώτικα περιοδικά και εφημερίδες. Οι στίχοι της διακρίνονται για την διαύγεια και την ευαισθησία των αισθημάτων. Χωρίς να απομακρύνεται από την παράδοση και ιδιαίτερα το συμβολισμό, είναι επηρεασμένη και από τις σύγχρονες τάσεις της ποίησης. Από την ποιητική συλλογή της "Το κρύσταλλο του ονείρου" είναι παρμένα τα  τρία ποιήματα που καταχωρούμε παρακάτω. Προστέθηκε αργότερα το ποίημα "Της Γιούλης".

 


                                                     ΣΤΙΧΟΙ:


 

Παλιές φωτογραφίες

Παλιές φωτογραφίες,

ξεθωριάσατε, και γω

έπαψα να σας κοιτάζω
και να ψάχνω                     
για ιστορίες
στα παλιά σας τα σεντούκια.

 

Έπαψα να σας ρωτώ

για χαμένους θησαυρούς,

για δράκους,

για νεράιδες,

για νταντέλες και κολάρα

για Ραμόνες και Γκαστόν.

 

Πώς διαβαίνουν οι καιροί!

Η παιδούλα

έγινε κόρη

και η κόρη

     πεθυμιά.

 ………………….

Στα σκαλιά του Φθινοπώρου,

περιμένω τον καιρό

και φοβάμαι κάποια ώρα

στην κορνίζα

πως θα μπω.

Καλημέρα

 Το φως με χάιδεψε

    αθόρυβα,

η βροχούλα,

απ' ώρα σώπασε

το τραγούδι της.

 

Λαμπίρισε η σταλαγματιά

     με τ' αγεριού το νάζι

κι η γαζία

στόλισε το πέτο

    του Ήλιου.

 

Εγώ,

σου είπα αχνά,

   "καλή μέρα".

Της Γιούλης

Σε ποιανού ουρανού τα νέφη

σε ποιανού ουρανού τα πλάτη

να ψάξω να σ΄εύρω;

 

Σε ποια θάλασσα ονειρική

γοργόνες σε κρύβουν,

σειρήνες σου τραγουδούν;

 

Σε ποιους απόκρημνους βράχους

φυτρώνεις μοναδικό πανέμορφο

μοναχικό εντελβάϊς;

 

Ποια παπαρούνα δανείστηκε

το χρώμα των χειλιών σου

και ποιος κρίνος την εικόνα

της θωριάς σου;

 

Δεν έχω δύναμη να τρέξω

να διαβώ δρόμους αξεπέραστους

βουνά κατακλυσμένα

ποτάμια βουρκωμένα.

 

Μονάχα στα όνειρά μου

χαϊδεύω τη μορφή σου

βυθίζομαι στο χαμόγελο των ματιών σου

και σ αναστένω στους χτύπους της καρδιάς μου.

......

Φθινοπωρινό

Σταλαγματιά, σταλαγματιά

του Φθινοπώρου η λαλιά

τραγούδι απαλό, συρτό αρχίζει.

Μες το σύθαμπο τ' αχνό

φεγγάρι ολόγιομο, η νυχτιά

στο χάλκινο άτι αχολογά

κι ανατριχίλες φέρνει.

 

Σταλαγματιά, σταλαγματιά

τα δάκρυά μου συντροφιά

στου Φθινοπώρου το τραγούδι

Κι η πίκρα μου καρτέρι

σ' ενός πουλιού το μισεμό

σ' ενός ανθού το γυρισμό

τον θάνατό μου τον αργό.