Μνήμες και αναδρομές:

Ο Γεώργιος Κονδύλης και το Αγρίνιο

 

 

Ο Γεώργιος Κονδύλης, Έλληνας ανώτατος στρατιωτικός, υποστηρικτής της Μεγάλης Ιδέας του Ελληνικού Έθνους και μετέπειτα πολιτικός που διαδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, διατέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός και για ενάμισι μήνα αντιβασιλεύς της Ελλάδος, γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου 1879 στο χωριό Προυσσός του νομού Ευρυτανίας και πέθανε την 31η Ιανουαρίου 1936 από καρδιακή προσβολή, στην Αθήνα.

     Hταν το τέταρτο από τα έξι παιδιά του Θεμιστοκλή, που ήταν δημόσιος οικονομικός υπάλληλος, και της Καλλιόπης Κονδύλη. Ο Γεώργιος παρακολούθησε τα μαθήματα του Δημοτικού σχολείου στα Τρίκαλα που ο ίδιος θεωρούσε ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου μετατέθηκε ως Οικονομικός Έφορος ο πατέρας του, και τα μαθήματα Γυμνασίου στο Αγρίνιο, όμως πριν ολοκληρώσει το Γυμνάσιο, μαθητής της τελευταίας τάξεως, εγκατέλειψε την παρακολούθηση του, σε ηλικία 16 ετών.

     Στις εκλογές της 26ης Σεπτεμβρίου 1932 εξασφάλισε το 4,1% των ψήφων, εξέλεξε έξι βουλευτές και εκλέχθηκε βουλευτής Τρικάλων. Συμμετείχε ως υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη και σταδιακά άρχισε να συντάσσεται με το «Λαϊκό Κόμμα», με το οποίο στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1933, συγκρότησαν κοινούς συνδυασμούς, εξέλεξε ο ίδιος 12 βουλευτές και επικράτησαν συνολικά με 136 έδρες, έναντι 110 του κόμματος «Εθνικός Συνασπισμός», που εκπροσωπούσε τους Βενιζελικούς. Ο Κονδύλης αφού συνέτριψε την απόπειρα του Νικόλαου Πλαστήρα να μην παραδώσει πραξικοπηματικά την εξουσία, ανέλαβε υπουργός Στρατιωτικών, στην κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη. Ο Κονδύλης, πρόδρομος και κύριος τότε εκπρόσωπος του ριζοσπαστικού μικροαστισμού, διείδε από πολύ νωρίς τον κίνδυνο της μαζικής αστυφιλίας, που θα απειλούσε τις πόλεις συσσωρεύοντας ανέργους και διογκώνοντας το «προλεταριάτο διανοουμένων». Στις 19 Ιουνίου 1932 σε δημόσιο λόγο του, «ενώπιον μεγαλειώδους λαϊκής συγκεντρώσεως», στη Θεσσαλονίκη ως αρχηγός του Εθνικού Ριζοσπαστικού Κόμματος ο στρατηγός κατηγόρησε τους πλουσίους και κάλεσε το κεφάλαιο να συνεργαστεί με τον εργάτη «επί τη βάσει της ισότητος και της ειλικρίνειας»