Ιστορικές μνήμες

Οι απόγονοι της Μαρίας Δημάδη δεν ξεχνούν το Αγρίνιο

Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2016 επισκέφτηκαν το Αγρίνιο οι εγγονές της Μαρίας Δημάδη Σοφία-Μαρία και Γεωργιάννα (Ανίτα) Μωραϊτου και η δισέγγονή της Αναστασία Πατάπη. Σκοπός της επίσκεψης ήταν μια συνάντηση με τον Νίκο Δούναβη τον πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου Πλατάνου Μαρία Δημάδη και τον Χρήστο Καρβούνη. Ο τελευταίος γνώριζε τη γιαγιά και προγιαγιά τους Μαρία Δημάδη. Οι δύο Αγρινιώτες ξενάγησαν τις εγγονές και την δισέγγονη στα παλαιά κτήματα των Δημαδαίων στον Πλάτανο Καλυβίων, όπου η οικογένεια Δημάδη διέθετε και σπίτι γκρεμισμένο τώρα. Μόνο ένας γιγάντιος πλάτανος απομένει να θυμίζει την παρουσία του εκεί.

Οι εγγονές της Μαρίας επισκέπτονται συχνά το Αγρίνιο και αφουγκράζονται τον χώρο και τις διαδρομές που έκανε η ηρωίδα γιαγιά τους. Αισθάνονται δε μεγάλη τιμή που ο Δήμος Αγρινίου ονόμασε μια κεντρική πλατεία με το όνομά της.

Συγκινητικά ήταν τα όσα μοιράστηκε μαζί τους ο Χρήστος Καρβούνης, γεννημένος το 1928, σήμερα 88 ετών. Ο Χρήστος μετακόμισε το 1942 με την οικογένειά του στον Πλάτανο Καλυβίων στο κτήμα της οικογένειας Δημάδη. Η Μαρία ερχόταν στο κτήμα και ότι χρειαζόταν το ζητούσε από μένα. Κάποια στιγμή η Μαρία πήγε να δουλέψει διερμηνέας και γραμματέας στο Γερμανικό φρουραρχείο Αγρινίου. Εκεί έβγαζε ταυτότητες και ότι χρειαζόταν ο κόσμος. Η μητέρα της Μαρίας μου είχε πει να της πηγαίνω διάφορα πράγματα από το κτήμα στο σπίτι και έτσι γνωριστήκαμε καλύτερα. Εκεί που δούλευε η Μαρία της έδιναν φαγητό. Η Μαρία το έπαιρνε και έλεγε ότι θα το φάει στο σπίτι, αλλά επειδή δεν της άρεσε η μητέρα της μαγείρευε και έτσι το φαγητό της το έδινε σε μένα. Ο πατέρας μου δούλευε τσοπάνος σε κάποιον Νίκο Κρεμμύδα. Η Μαρία αυτό το γνώριζε. Μου λέει λοιπόν μια μέρα, Χρήστο θα σου δώσω κάτι φακέλους να τους πας στο σπίτι του Κρεμμύδα και εκεί θα είναι κάποιος δικός μου, θα περιμένει να τους πάρει. Τι είχαν οι φάκελοι εγώ δεν ήξερα. Σε αυτό το σπίτι η Μαρία με είχε στείλει πολλές φορές. Περνούσα ανάμεσα από τους Γερμανούς χωρίς να δείχνω ότι φοβάμαι και πήγαινα στον Άγιο Γεώργιο περίπου στα πενήντα μέτρα και εκεί περίμενε κάποιος και έπαιρνε τους φακέλους, αλλά το όνομά του δεν το ήξερα, θυμάμαι έβγαινε έξω από ένα σπίτι και κράταγε ένα λουλούδι. Αυτό γινόταν για ένα χρόνο. Μια φορά θυμάμαι φοβήθηκα. Είχα πολλά χαρτιά από τη Μαρία. Μόλις ερχόμουν στην Παπαστράτου κοιτάω, πυροβολάνε έναν, πάρτον κάτω, έγινε ανακατωσούρα. Είχα 3-4 φάκελα για την Αντίσταση. Αν έβαζε ένας το χέρι εδώ- δείχνει την καρδιά- θα καταλάβαινε ότι χτυπούσε η καρδιά μου. Τα χρειάστηκα. Προσπέρασα μέσα στους Γερμανούς, μόλις πέρασα κάτω, στρίβω απάνω μετά τον Αϊ Γιώργη και τα παρέδωσα.

Μια φορά οι Γερμανοί μας μάζεψαν στα Καλύβια ……  είχα ένα χαρτί ότι δουλεύω στα κτήματα της Δημάδη. Ο Γερμανός έσκισε το χαρτί και το πέταξε. Με έσωσε ο Τάγκαλος.


Ο Χρήστος Καρβούνης πλαισιωμένος εκ δεξιών με την εγγονή της Μαρίας Δημάδη Σοφία-Μαρία Μωραϊτου και εξ αριστερών από την δισέγγονη της Αναστασία Πατάπη.

Κάποιο μεσημέρι ήμουνα στο σπίτι της και έρχεται η Μαρία από τη δουλειά και λέει στη μάνα της ότι το βράδυ είδε ένα όνειρο όχι καλό και φοβάμαι. Της λέει η μάνα της Μαρία φύγε. Η Μαρία λέει έδωσα τα παπούτσια μου στον τσαγκάρη να τα φτιάξει, θα τα πάρω αύριο και θα φύγω. Η μάνα της και εγώ φωνάζαμε και της λέγαμε Μαρία φύγε (έτσι την έλεγα εγώ, δεν την έλεγα κυρά Μαρία) Μαρία φύγε, η Μαρία επέμενε να φύγει αύριο έτσι έμεινε. Το βράδυ έμαθα ότι πήγαν οι Γερμανοί και την συνέλαβαν, την ανέκριναν όλο το βράδυ και το πρωί στις 4:00 την εκτέλεσαν στην Αγ. Τριάδα εκεί που εκτέλεσαν και τους 120.

Σήμερα βέβαια ξέρουμε ποιος σκότωσε τη Μαρία. Το αποκάλυψε στο βιβλίο του ο Φίλιππας Γελαδόπουλος. 


 

ΑΛΛΑ KEIMENA:

Κείμενα Ιστορίας
Πρόσωπα & Πράγματα
Πεζογραφία
Ποίηση
Παραδόσεις & Έθιμα
Ταξιδεύοντας
Index....
Ιστορία

Μ. Γκιόλια: Οι απαρχές του θεάτρου στο  Αγρίνιο.

Γερ. Παπατρέχα: "Oι Απαρχές της ιστορίας του Αγρινίου"

Ι. Νεραντζή:  "Η απελευθέρωση του Αγρινίου το 1821"

Λένας Γιαννακοπούλου: "Το Αγρίνιο του 1875"

Ι. Διονυσάτου: "Η τύχη των Εβραίων του Βραχωριού"

Αθ. Παλιούρα: "Για ένα καρβέλι ψωμί"

Μ. Γκιόλια: Η τυπογραφία και δημοσιογραφία στο Αγρίνιο

Δημ. Πριόνα: "Κώστας Σιαδήμας"

Εφημερίδα "Φωνή του λαού": Η εκτέλεση των 120

Λένα Γιαννακοπούλου: "Η διαμόρφωση του κοινωνικού ιστού ..."

Νίκου Καπώνη: "Ο παλαιός Άγιος Χριστόφορος"

Τασούλα Βερβενιώτη: Ζαπάντ, η Μεγάλη Χώρα της σιωπής

Γιάννη Νεραντζή: "Το Σαντζάκιον του Κάρλελι"

Γιάννη Νεραντζή: "Το Βραχώρι εκάη"

Γερ. Παπατρέχα: Ακαρνανικά "Αλυζία"

Ι. Νεραντζή: Το Βραχώρι στην Τουρκοκρατία

Ι. Νεραντζή: Το Ζαπάντι στην Τουρκοκρατία

Οι Εβραίοι του Αγρινίου στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο

Νέα Εποχή 2006  

Πρώτη σελίδα | Μνήμες | Εικόνες | Αξιοθέατα | Γειτονιές