Τα γεγονότα είναι σεβαστά. Τα σχόλια ελεύθερα.

Image description goes here Image description goes here Image description goes here

Ο τόπος μας (παραδόσεις - έθιμα):

Έφυγε ένα σύννεφο που σκέπαζε τα Ψιανά, κατά τον μπάρμπα Αλέξη.....

 


Γράφει ο Θαν. Γιαννακόπουλος, καθηγητής Α.Π.Θ

 

     Ο φίλος καθηγητής και δάσκαλος κ Κώστας Πρασσάς τις προάλλες μου διηγήθηκε μια ιστορία -κουβέντα που είχε όταν υπηρετούσε ως Δάσκαλος στο Δημοτικό Σχολείο Ψιανών. Στη ραχούλα, καραούλι για τον Πύργο και το δρόμο λίγο έξω από το σπίτι των Γιαννακαίων, συνάντησε τον μπάρμπα Αλέξη: Καλώς το δάσκαλο του είπε ο μπάρμπα  Αλέξης. Τι κάνεις δάσκαλε; Πως τα περνάς; Εγώ μπάρμπα  καλά, απάντησε ο δάσκαλος. Εγώ Κώστα μ΄καλά στα γεράματα μου. Νοιώθω πως τώρα που άνοιξες το Σχολείο, έφυγε ένα  μαύρο σύννεφο που σκέπαζε όλο το χωριό. Το σύννεφο αυτό έπεσε πάνω στο χωριό το Δεκέμβριο του 1961. Τα μάτια του μπάρμπα Αλέξη  γέμισαν δάκρυα. Τώρα Κώστα μ’ ας πεθάνω , τώρα θα φύγω ικανοποιημένος. Ο Δάσκαλος, δεν άντεξε δάκρυσε και αυτός. Δάκρυσε, διπλά από τη μια μεριά  για  τον αδικοχαμένο πριν λίγα χρόνια Διονύση (Δάσκαλο από την Ζάκυνθο) από μια κακουργηματική πράξη του Κ.Κ. και από την άλλη, γιατί κατόρθωσε να πείσει το σύλλογο των Δασκάλων του Νομού να ανοίξει μετά από 5-6 χρόνια, πάλι το σχολείο. Καθήκον. Ο μακαρίτης δάσκαλος Κοντινής φίλος μου, με τον οποίο έπαιξα μαζί του, το θεατρικό έργο ΕΣΜΕ στο Σχολείο του χωριού το 1960.Ηταν λοιπόν  Χριστούγεννα του 1961,δεν πήγε στο χωριό του, κάθισε  για τις γιορτές στα Ψιανά. Έψαλε το πρωί στην εκκλησία του χωριού ,εγώ τότε πρωτοετής φοιτητής Κτηνιατρικής ,ΑΠΘ, συναντηθήκαμε, και μου υποσχέθηκε ότι θα  ερχόταν στο σπίτι  μας τη Δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων. Όμως τον πρόλαβε ο» φονιάς» το βράδυ των Χριστουγέννων σε καρτέρι  στον ανηφορικό δρόμο, λίγα μέτρα πριν φθάσει το σχολείο, στο κέντρο του χωριού. Μια μαχαιριά στην καρωτίδα και ο δάσκαλος σε λίγο ήταν νεκρός. Έβρεχε. Αναστατώθηκε το χωριό και σε λίγο όλη η περιοχή. Θυμάμαι, γύρω στα μεσάνυχτα να έρχονται στο σπίτι μας ο Αστυνόμος και  χωροφύλακες  από το Κρίκελλο ,γιατί δεν μπορούσαν να περάσουν το ρέμα στο Παλιόμπλο, στο Παληοχώρι  (οικισμός σήμερα των Ψιανών, άλλοτε τα ίδια τα Ψιανά).Ο «φονιάς» ήταν γνωστός. Η μακαρίτισσα μάνα μου Παρασκευή Ιωάννου Γιολδάση,σε μια γάστρα που την έβαλε ανάποδα και έριξε μέσα «σπούρνι» προσπαθούσε να στεγνώσουν οι  νυχτερινοί επισκέπτες μας.  Ο μακαρίτης δάσκαλος πρόλαβε και φώναξε, έτσι απάλλαξε το χωριό από ανακρίσεις. Την άλλη ημέρα όλο το χωριό βρισκόταν  στο πόδι. Κοντά στο σχολείο και το δάσκαλο όλη την νύκτα που περίμεναν από το Καρπενήσι τον ιατροδικαστή μακαρίτη ιατρό Κακαβιά και τον  επίσης μακαρίτη ιατρό Ματθέ. Επειδή άρχισε κάποια διαμάχη  το απόγευμα των Χριστουγέννων, από το σπίτι του παπά και εκεί μαζεύτηκε όταν μαθεύτηκε ο φόνος του δασκάλου, κόσμος όχι μόνο από το χωριό, αλλά και από άλλα γύρω χωριά. Θυμάμαι τα γεγονότα λες και ήταν χθες. Περιγράφω μόνο σημαντικά και παραλείπω άλλα… Κατά το μεσημέρι ήρθαν οι ιατροδικαστές. Γνώριζα και τους δύο, ήτα γνωστοί του παππού μου και του πατέρα μου. Μόλις με αντίκρυσαν μου έδωσαν μια άσπρη μπλούζα (που σέρνονταν μέχρι τα πόδια μου) να φορέσω και να τους βοηθήσω στη νεκροψία. Έτρεμα. Ο φίλος μου, ήταν νεκρός με τα μάτια του κλειστά. Δίπλα του έκαιε θυμίαμα. Θυμάμαι αφού μου έδωσαν θάρρος να μετρήσω με ένα νυστέρι το βάθος των πληγών που ανακάλυπταν γύρω στο λαιμό. Πράγμα που έκαμα τρέμοντας. Κάποια  ώρα, τελείωσε η νεκροψία και βεβαιώθηκε ο θάνατος. Κατόπιν πήγαν στον αυτοτραυματισθέντα ΚΚ. Εγώ είχα καταρέψει. Δεν με πήραν μαζί τους.. Εν τω μεταξύ ετοίμασαν δύο – τρία- άλογα για τη μεταφορά του νεκρού στο Κρίκελλο. Ακόμη θυμάμαι ότι τον έβαλαν «μεριά» στο σαμάρι του αλόγου, στους κάτω κήπους, στο Παληοχώρι. Τον έβλεπα νεκρό από μακριά.  Όλο το χωριό έκλεγε. Δικάσθηκε ο φονιάς, έμεινε πολλά χρόνια σε φυλακές, κατέστρεψε το σπίτι του και το σπίτι του Δασκάλου. Τότε, έκλεισε το Σχολείο. Το Χωριό, στο σημείο του φόνου έκτισε ένα εικόνισμα με εικόνα που στάλθηκε από τον πατέρα του μακαρίτη, από το χωριό του. Πρόεδρος του χωριού ήταν ο μακαρίτης Θανάσης Βράχας. Την εικόνα την έστειλε ο πατέρας του μαζί με  επιστολή που την διάβασε ο τότε πρόεδρος του χωριού Αν.Κρέτσης στην εκκλησία του χωριού. Όλοι δάκρυσαν, όπως μολογούσαν αργότερα. Αρκετά χρόνια αργότερα, ένας άλλος πρόεδρος  ο Π.Μ με  το αιτιολογικό της διαπλάτυνσης του δρόμου και την υπόσχεση του ότι θα γίνει ξανά το εικόνισμα, το γκρέμισε. Αυτός ήταν νομίζω, αν δεν κάνω λάθος  ο Π.Μ..Το εικόνισμα ακόμη δεν ξαναχτίσθηκε και  ο σημερινός πρόεδρος του τοπικού συμβουλίου ,αν και είναι παρών -απών, δεν κάνει τίποτε. Το ξέχασε…. Για την ιστορία ,το Σχολείο έμεινε κλειστό για 5 περίπου χρόνια και όλα αυτά τα χρόνια, μέχρι ο κ. Πρασσάς το  ανοίξει  ξανά νομίζω το 1965-66 το χωριό σκεπαζόταν από το μαύρο σύννεφο του μπάρμπα Αλέξη.. Καημένε παππού πόσα έκρυψες με το μαύρο σύννεφο. Ας  είναι αιωνία  η μνήμη του δασκάλου Διονύση Κοντινή.